“Maybe the whole of Italy is becoming a sort of Sicily.”
— Leonardo Sciascia (The Day of the Owl)

“Ik vier mijn verjaardag niet” zei mijn mams. Prima doet ze (bijna) nooit dus keek er niet van op. “We gaan een paar dagen weg met mijn verjaardag” dat zei ze ook. Stond ik ook niet van te kijken, zegt ze (bijna) elk jaar maar dat doen we dan nooit.

Dit jaar voegde ze wel de daad bij het woord en surfte wat rond. Dublin kwam voorbij maar ook Londen, Faro en Oslo kwamen langs.

En ineens was het daar het moest Trapani op Sicilië worden. Maar zei ze het is wel duur op mijn verjaardag. Nou dan gaan we gewoon eerder, vieren we je verjaardag toch dan, op Sicilië?

Dat was allemaal goed, misschien niet heel logisch, maar dat zijn wij ook niet. Dus op naar Sicilië voor een paar dagen. Andere zouden een week of langer gaan, wij kunnen dat best in 2 1/2 dag.

Mams zou mams niet zijn als ze geen heel super de luxe hotel zou vinden hoog in de bergen in een dorpje waar ongeveer 5 toeristen per jaar komen dus we trokken veel bekijks. Zo gezegd was het hotel luxe, de service wat minder. Ja, de kamer was mooi, het eten was heerlijk en het zwembad prachtig. Alleen spraken ze geen Engels. Totaal niet en als je dan Engels durfde te praten keken ze alsof ze water zagen branden.

Het hele plaatsje sprak geen Engels. Italiaans is het en Italiaans blijft het, dat snapte we al snel. Al kan je met handen en voeten een heel leuk gesprek hebben over voetbal. Je snapt heel snel dat ze heel erg zijn teleurgesteld in hun voetbalteam. Daar hoefde je geen Italiaans voor te spreken.

Maar genoeg over Engels, Italiaans en voetbal, we niet waren gekomen om alleen aan het zwembad te liggen en 3€ te betalen voor elk blikje cola (de helft gaat naar de Maffia wist paps mij te vertellen ;)) wat we wilde togen we met een hoop hobbels op naar Trapani *The place to be werd ons beloofd*. The place to be was het niet wat ook daar konden ze vooral geen Engels en was het vrijwel stil aangezien de Siësta net was begonnen. Helemaal niet erg, heb ik ook geen vreemde op mijn foto’s.

Maar wel een heel mooi stadje, dat zeker. Typische Italiaanse ‘flats’ met authentieke balkons en kon je een eind lopen langs het water om uiteindelijk bij het uiterste puntje van Sicilië uit te komen.

2 1/2 is niet lang dat zijn we ons ook bewust maar we hebben indrukken (en foto‘s) alsof we drie weken zijn weggeweest. En aangezien mams net liep te kijken voor een goedkoop reisje richting Londen kan ik ook wel zeggen dat dit niet de laatste (korte) trip is geweest maar wat we nou met haar verjaardag gaan doen…?

24 Reacties op ““Maybe the whole of Italy is becoming a sort of Sicily.””